وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم (دکتر علی شریعتی)

هر کسی را نه بدان گونه که « هست »، احساس می کنند

بدان گونه که « احساسش » می کنند ، هست(دکتر علی شریعتی)

خدایا به هر که دوست می داری بیاموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است ،

و به هرکه دوست تر می داری ، بچشان

که دوست داشتن از عشق برتر !(دکتر علی شریعتی)

می دانم تشنه ای اما …

اما این دریا را در کوزه نمی توان کرد(دکتر علی شریعتی)

خدایا من در کلبه حقیرانه خود چیزی را دارم که تو در عرش اسمانهایت نداری من چیزی چون تو را دارم وتو چیزی چون خود را نداری(دکتر علی شریعتی)

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم.

در نهانخانه جانم،

 گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آم كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

 آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام 

یادم آید، تو به من گفتی:

-        ” از این عشق حذر كن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،

آب، آیینه عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!

 با تو گفتم:‌” حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پیش تو؟

هرگز نتوانم،نتوانم! 

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید كه : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم ...

بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

 هیچ جایی برای آشتی...

بی وفا شه اون کسی که...

جونتو واسش گذاشتی...

خیلی سخته تو زمستون...

غم بشینه روی برفا...

میسوزونه گاهی قلبو...

زهر تلخ بعضی حرفا...

خیلی سخته توی پاییز...

با غریبی آشنا شی...

اما وقتی که بهار شد...

یه جوری ازش جدا شی...

خیلی سخته که ببینیش...

توی یک فصل طلایی...

کاش مجازات بدی داشت...

توی قانون بی وفایی..

سلام امیدوارم که حال همتون خوب باشه

این اپم فقط براتون عکس میذارم

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد.

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی

                                                 گستاخ

                                                             و

                                                                   بازیگوش.

واو هر روز پی در پی

دم گرم خودش را در

گلویم سخت بفشارد.

وخواب

        خفتگان

                   خفته را

                               بیدار سازد.

بدینسان بشکند دائم

                             سکوت

                                           مرگبارم را.

تو به من میگویی

 نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

چه تفاوت دارد

 باد از هر طرف امد امد

 خانه ما زدرون طوفانیست

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم که اول ظلم را میدیدم از مخلوق بی وجدان جهان را با همه زیبایی وزشتی به روی یکدیگر ویرانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودم که میدیدم یکی عریان ولرزان دیگری پوشیده از صد جامه رنگین زمین واسمان را واژگون مستانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودمکه در همسایه صدها گرسنه چند بزمی گرم عیش ونوش میدیدم نخستین نعره مستانه را ان دم بر لب پیمانه میکردم

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودمنه طاعت میپذیرفتم نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده پاره پاره درکف زاهد نمایان سجه صد دانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

اگر من جای او بودمبرای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان هزاران لیلی ناز افرین را کوه به کوه اواره ودیوانه میکردم.

عجب صبری خدا دارد

چرا من جای او باشم ؟همین بهتر که او خود جای خود بنشسته وتاب وتماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد .

نظر یادتون نره

از بودا پرسیدند : (( آیا در جهان چیزی هست که بدان علاقه داشته باشی ؟))
گفت: (( آری باران ، چون فکر میکنم تنها چیزی که این دنیای خاکی را به آسمان و عوالم بالاتر از آن وصل میکند همین رشته ها و ریشه های خیس و ابریشمین باران است و بس. من باران را بسیار دوست دارم

زندگي شعله مرموز چراغي فرتوت

گرد او رقص كنان پيروجوان مي سوزيم

زندگي ديو مهيبي است كه در سينه خود

حسدوحيله و سالوس فراوان دارد

زندگي گاه خوش و گاه نژند

تكيه هرگز نتوان كردبر اين سقف بلند

زندگي گر چه فريباست چو ديبا و پرند

دل نبنديم بر اين آبي زيباي بلند

بعضی از دستا خیلی دوست دارن به هم برسن . ولی دستشون به هم نمی رسه . می دونی چرا ؟ چون مال هم نیستن . چون مال یک جا نیستن . چون قدرت کندن خودشون رو از جاشون ندارن . فقط یه مدت زور می زنن . بعدش افسوس و هزار آه و ناله

با اینکه از اولشم پیداست که نمیشه و نمی رسه و نمی رسن

نظر یادتون نره

 چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آری با تو هستم ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!! 

ستاره وقتی میشکنه میشه: شهاب

ولی

دلی که میشکنه میشه: سوال بی جواب 

گفتمش بی تو چه باید کرد؟            عکس رخساره ی ماهش را داد

گفتمش همدم شب هایم کو؟             تاری از زلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه را می بوسید           به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و                  به من انتظار سر راهش را داد

  جان من  ای مهربان  در دست توست

               این دل عاشق که دادی مست توست

               عاشقان  را  یار و  دلبر  جز  تو  نیست

               گردش  انگشتشان بر شست  توست

مرا هر چند بشکستی

نمی خواهم شکست تو

نمی خواهم که اندوهی ببینم حتی در آن چشم مست تو.

نمی خواهم تو را هرگز نمی یابم تو را هرگز

ولی ترک خیال تو نمی دارم روا هرگز

ز ندگي را به تمامي زندگي كن‌
    در دنيا زندگي كن بي‌آن كه جزيي از آن باشي‌.
    همچون نيلوفري باش در آب‌; 
    زندگي در آب‌، و بدون تماس با آب‌.

چرا انسان نتواند بامهرباني و لطافت نادرش به خدا نزديک شود

غم های زندگی

 چندتا عکس پشت زمینه گوشی براتون گذاشتم که از بهار۲۰ گرفتم